Χειρουργός Κήλης Θεσσαλονίκη – ΚiliCare

Εγχείρηση κήλης με λαπαροσκόπηση σημαίνει ότι το χειρουργείο πραγματοποιείται μέσω μικρών τραυμάτων (0,3 – 1 εκ. σε μέγεθος), σε αντίθεση με την ανοιχτή επέμβαση που απαιτεί μεγάλη τομή. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις τοποθετείται συνθετικό πλέγμα, το οποίο ενισχύει το κοιλιακό τοίχωμα, κλείνει δηλαδή το κενό του κοιλιακού τοιχώματος.

Τα πλέγματα που χρησιμοποιούνται είναι ειδικά εξελιγμένα πλέγματα, τα οποία είναι κατασκευασμένα από υλικά φιλικά προς τον οργανισμό, είναι ελαφριά, εύκαμπτα, ελαστικά και λεπτά. Ο ασθενής δεν τα αισθάνεται, ενώ ανάλογα με την περίπτωση είναι δυνατή η τοποθέτηση πλεγμάτων 3D που ακολουθούν την ανατομία της περιοχής και έχουν αυτοκόλλητες ιδιότητες (αυτοκαθηλούμενα). Σε περίπτωση που στην περιοχή της κήλης υφίσταται φλεγμονή, είναι δυνατή και η τοποθέτηση ειδικού βιολογικού πλέγματος.

Με τον όρο κήλη εννοούμε ένα κενό στο κοιλιακό τοίχωμα, μέσω του οποίου σπλάχνα που βρίσκονται φυσιολογικά μέσα στην κοιλία, εξέρχονται από την κοιλία. Συνήθως προβάλλει έντερο ή ενδοκοιλιακό λίπος.

Οι κήλες μπορεί να είναι ορατές για τον ασθενή (τοπική διόγκωση) ή και όχι. Μπορεί επίσης να παρουσιάζεται πόνος ή κάψιμο κατά την άρση βάρους ή την κίνηση.

Η κήλη διαπιστώνεται συνήθως με την κλινική εξέταση από το χειρουργό. Σπάνια απαιτούνται περαιτέρω εξετάσεις, π.χ. υπερηχογράφημα ή δυναμική μαγνητική τομογραφία.

Ανεξάρτητα από το αν προκαλούνται συμπτώματα ή όχι, ή από το αν η κήλη είναι μεγάλη ή μικρή, κάθε κήλη θα πρέπει να χειρουργείται, ώστε να αποφευχθεί η περίσφιξη κήλης. Περίσφιξη είναι ο στραγγαλισμός (σφήνωμα) του εντέρου ή του λίπους μέσα στην κήλη, κάτι που απαιτεί επείγον χειρουργείο κήλης, καθώς κινδυνεύει το σφηνωμένο έντερο με νέκρωση και συνεπακόλουθη μόλυνση. Άλλη επιπλοκή μιας περισφιγμένης κήλης μπορεί να είναι ο ειλεός (απόφραξη του εντέρου στο στραγγαλισμένο σημείο). Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι βέβαια εκμηδενίζονται σε περίπτωση που οι ασθενείς αντιμετωπίσουν έγκαιρα την κήλη τους.

Οι παράγοντες αυτοί (εκτός της κληρονομικότητας) προκαλούν αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, οπότε είναι πιο εύκολο περιοχές, που είναι εκ φύσεως πιο αδύναμες, να ΄΄ανοίξουν΄΄, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κενού στο κοιλιακό τοίχωμα.

Ανάλογα με την περιοχή δημιουργίας της κήλης, παίρνει και το όνομα της η κήλη. Π.χ. η βουβωνοκήλη εμφανίζεται στη βουβωνική χώρα (που είναι και ο συχνότερος τύπος κήλης), η ομφαλοκήλη στον ομφαλό κλπ. Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να υφίστανται συγχρόνως περισσότερες από μία κήλη, π.χ. βουβωνοκήλη δεξιά και αριστερά, ή βουβωνοκήλη και ομφαλοκήλη. Για το λόγο αυτό η κλινική εξέταση από τον εξειδικευμένο χειρουργό κήλης περιλαμβάνει όλες τις πιθανές περιοχές δημιουργίας κήλης και δεν περιορίζεται μόνο στην περιοχή που προβληματίζει τον ασθενή.